حَتَّى إِذا فَتَحْنا عَلَيْهِمْ باباً ذا عَذابٍ شَدِيدٍ إِذا هُمْ فِيهِ مُبْلِسُونَ تا چون گشاديم بر ايشان درى با عذاب سخت [ فراوان ] ، ماندند در وى عاجز و نوميد و حيران . ( 77 ) وَ هُوَ الَّذِي أَنْشَأَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الْأَبْصارَ وَ الْأَفْئِدَةَ و وى است آن خداى كه بيافريد مر شما را گوشها و چشمها و دلها قَلِيلًا ما تَشْكُرُونَ اندك شكر مىآريت بر اين حاصل‌ها . ( 78 ) وَ هُوَ الَّذِي ذَرَأَكُمْ فِي الْأَرْضِ وَ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ و وى است آن خداى كه بيافريدتان در زمين ، و به جزاى وى بازگردانيده شويت روز بازپسين . ( 79 ) وَ هُوَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ و وى است آنك « 1 » زياند و ميراند ، وَ لَهُ اخْتِلافُ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ و شب و روز را وى گرداند ، أَ فَلا تَعْقِلُونَ ا نمىشناسيت كه اين همه وى داند و وى تواند . ( 80 ) بَلْ قالُوا مِثْلَ ما قالَ الْأَوَّلُونَ بلك مىگويند مثل آنچه « 2 » گفتند پيشينيان . ( 81 ) قالُوا أَ إِذا مِتْنا وَ كُنَّا تُراباً وَ عِظاماً أَ إِنَّا لَمَبْعُوثُونَ گفتند آيا چون مرديم و خاك ريزيده و استخوان پوسيده گشتيم ا ماييم بازبرانگيختگان . ( 82 ) لَقَدْ وُعِدْنا نَحْنُ وَ آباؤُنا هذا مِنْ قَبْلُ إِنْ هذا إِلَّا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ ترسانيدند ما را و پدران ما را از اين « 3 » پيش از اين و نيست اين مگر افسانه‌هاى پيشينيان . ( 83 ) قُلْ لِمَنِ الْأَرْضُ وَ مَنْ فِيها إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ بگو يا محمد مر كراست زمين و آنك در وى است اگر مىدانيت بگوييت . ( 84 ) سَيَقُولُونَ لِلَّهِ قُلْ أَ فَلا تَذَكَّرُونَ هرآينه بگويند [ كه ] مر خداى راست بگوى پس چرا پند نمىگيريت . ( 85 ) قُلْ مَنْ رَبُّ السَّماواتِ السَّبْعِ وَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ بگو يا محمد كيست

--> ( 1 ) - ن : آن كه . ( 2 ) - ن و ت : آنك . ( 3 ) - ت : از اين سخن .